به قلم دامنه : به نام خدا. به نام خدا. میان ظلم (=بیدادگری) و تظلُّم (=دادخواهی) رابطه است. یعنی فرد مظلوم باید جایی را داشته باشد ڪه بتواند دادِ خود را از ظالم بستاند. مرڪز تظلُّم و فریادخواهی، دستگاه قضای آن جامعه است ڪه اساساً با هدف ایجاد نظم و عدل، برای فریادرسی و داوری ایجاد میشود. بر اساس نظریهی تفڪیڪ قوای مونتسڪیو، دستگاه قضا باید یڪ قوه از از سه قوهی مستقل محسوب شود؛ اما ڪمتر ڪشوری در جهان ڪنونی از قوهی قضائیهی مستقلی برخوردار است. زیرا قدرت و اقتدار این قوه را فقط برای به محاڪمهڪشاندنِ مردم بیپناه و بیدفاع قرار دادهاند تا بر آنان تسلط داشته باشند، اما در برابر حاڪمان و قدرتمندان و ثروتمندانِ حڪومتی -ڪه اغلب دست به هر ڪار دلبخواه میزنند- یا خنثی هستند، یا بدهوبستان دارند، یا تسلیماند و یا با درصد بالا، قائل به تبعیض و امتیازطلبی.
چندی پیش حجتالاسلام غلامحسین محسنی اژهای معاون اول قوه قضائیه در بارهی «اڪبر طبری» گفت:
«برای بسیاری از معاونین عالی قوه، رییس پیشین و حتی من احراز نشد ڪه ایشان متخلّف است وگرنه حتما اقدامی میڪردیم.» (منبع)
اگر سخن آقای اژهای نسبت به «اڪبر طبری» همین است ڪه از منابع رسمی نقل ڪردهام، بر آن چند یادآوری لازم است:
۱. مگر آن روز یعنی سال ۱۳۹۱ آقای ستّار بهشتی -گچڪار ڪمسوادی ڪه وبلاگنویسی میڪرد- به حڪم قضایی دستگیر شد و پس از مدتی در بازداشتگاه درگذشت، برای شما از پیش، تخلّف او احراز شده بود؟! یا نه چون آن فرد یڪ ڪارگر ضعیفی بود، قوه قضائیه در برابرش شجاع بود؟
۲. مگر متخلّفبودنِ «اڪبر طبری» میبایست بر شما و ریاست وقتِ قوهی قضائیه، مُحرز (=آشڪار) شود تا دستگیر و بازجویی و محاڪمه گردد؟! یا نه، وقتی دیگران ازجمله همفڪرتان آقای علیرضا زاڪانی خیلی پیشتر پرده از راز فسادهای وی برداشته بود، باید طبق قانون «اڪبر طبری» را تحویل مقامات دادگاه میدادید. اما رئیس پیشین قوهی قضائیه آقای حجتالاسلام شیخ صادق لاریجانی با تمام قوا از طبری دفاع میڪرد و در برابر چشم ناظر رڪن چهارم دموڪراسی میایستاد و سخنان خاص بر زبان میراند.
۳. گیریم ڪه راست میگویی. آیا تخلف آن شصتوچند حساب بانڪی هم بر شما -ڪه سالهاست پشت میز قدرت قضائیه چسبیدهاید- احراز نشده بود؟! تا اینڪه آقای سید ابراهیم رئیسی رسید و آن حسابهای عصر آقای شیخ صادق لاریجانی را به سه حساب بانڪی آنهم با قید دو امضاءبودن ڪاهش داد.
۴. هر یڪ از ما ممڪن است بارها طی سالها پای منبرهای روحانیان وارسته و آگاه شنیده باشیم ڪه فردی از امام علی (ع) شڪایت ڪرد و آن حضرت بدون هیچ تبعیض و امتیازی نزد قاضیِ منصوبِ خود حاضر شد تا رأی قاضی صادر شود. آیا این واقعیات و حقائق عصر علوی را میتوان باز نیز روی منبرها از روحانیان وارسته و آگاه شنید؟! یا نه، آنان هم شرم دارند با این وضع فسادی ڪه حتی در حوزهی ریاست قوهی قضائیه لانه ڪرده نقلی از سیرهی نبوی و علوی بڪنند.
۵. با این وضعی ڪه به وجود آوردهاید چگونه میشود جوان پویا و جویا را قانع ڪرد و قبولاند ڪه شهید دین و وطن حاج قاسم سلیمانی با تمام «ایثار» و اخلاص برای دفن تفڪر اسلام داعشی و نجات جان بیپناهان و زنان و بیچارگان جهان اسلام از دست ستمگران خونریز، حتی فرصتِ یڪ خوابِ راحت نداشت؛ اما همین «اڪبر طبری» در بیخ گوش آقای شیخ صادق لاریجانی با تمام «استیثار» و ناخالصی، چه ڪارهای آلوده و چپاولهای حیرتانگیز ڪه ڪه نڪرد. بگذرم؛ زیرا آقای اژهای و اژهایها شاید چشمانشان فقط بر روی چند روزنامهنگار و روشنفڪر و دانشجو و نویسنده و منتقد باز میبود و جُرمهای! آنها فوری بر وی و رئیس سابقش احراز میشد!
اما بعد؛
امروز سالروز وفات معلم انقلاب مرحوم دڪتر علی شریعتی است، هم او ڪه نسل جوان و دانشگاهی آن روزگار را به مبارزه با رژیم شاه تجهیز میڪرد و بر آموزههای فراموششدهی اسلام و قرآن تأڪید نوین مینمود. دو ڪلمه درین باره بگویم به نظرم بهتر است و اُولی. دڪتر میگفت:
اگر تنهاترین تنها شوم باز خدا هست.
او جانشین همهی نداشتنهاست.
نفرینها و آفرینها بیثمر است.
اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند،
و از آسمان هول و ڪینه بر سرم بارَد،
تو مهربان جاودان آسیبناپذیر من هستی،
ای پناهگاه ابدی.
تو میتوانی جانشین همهی بیپناهیها شوی.
و نیز از آن مرحوم:
در برابر همهی سلطههای زمینی و آسمانی
سایه و مایه و آیه
تیغ و طلا و تسبیح
زور و زر و تزویر
استبداد و استثمار و استعمار و ...
بدانید ڪه از اڪنون تا لحظهی مرگ یا قتل،
همچون بلال ڪه در زیر شڪنجه فقط یڪ ڪلمه را تڪرار میڪرد:
احد، احد، احد
با هر شڪنجهای فقط یڪ ڪلمه را تڪرار خواهم ڪرد:
ارشاد ! ارشاد ! ارشاد!
