عایدی نشستِ فوق العاده ی ریاض!
نوشتهی دامنه. به نام خدا. سلام بر هر شرافتمند. اول نگاهی به روزنامهی شاخه سبز (۲۱ آبان ۱۴۰۲) اندازید که سران کشورهای اسلامی چه خواستند؟! از اسرائیل فقط خواستند: بس کند آتش را. عجب! لابد بس میکند و حرف شما را هم گوش میدهد؟! نشست دیروز ریاض آنهم با حضور ۵۷ کشور عضو (یعنی بزرگترین اتحادیه در جهان) بیانیهی صوری بود و بس. درخواستِ آتشبس! رفع محاصره! کمکهای بشردوستانه! همین.
در درون نشست -که ژِشت است تا واقعیت- کشورهایی حضور داشتند حتی حاضر نیستند علیهی اسرائیل تحریم اعمال کنند. این دولتها، هم در ظاهرُ علَن، با اسرائیل رابطه دارند، هم پنهانی با این اشغالگر سَروسِر سیاسی و امنیتی. مصر، اردن، ترکیه، امارات، بحرین، سودان، قطر، جمهوری آذربایجان، مراکش، تونس، نیجریه، گابُن، کوزوو، جیبوتی و چند کشور دیگر، روابط آشکار و پنهان با اسرائیل دارند. روابط تجاری بالایی که، هم به اسرائیل نوعی مشروعیت سیاسی بخشیده و هم تأمین منابع مورد نیاز اساسی اسرائیل را فراهم نمودهاند و در کمال بیشرمی کالاهای اسرائیلی دادوستَد میکنند. مثلاً عمدهترین واردات نفت خام اسرائیل از جمهوری آذربایجان و قزاقستان است. منبع نیز اردن و مصر از خریداران گاز تولیدشدهی اسرائیلاند. ترکیه -که رجب طیب اردوغان مثلاً با نطق، غوغا!! میکند- کانال اصلی انتقال نفتوگاز به اسرائیل است و خریدار تولیدهای پتروشیمی اسرائیل. بگذرم. تئوری درست، فقط تز مقاومت است؛ سخت است، ولی تئورییی پویاست. ایران البته دیپلماسی را در همین حد هم، گرم و باتحرک نگه دارد منطقیست ولی دلخوش به این جرثومههای دغلباز نباشد. لابد نیست!
- ۱۴۰۲/۰۸/۲۱
با سلام درود بر وجدان های بیدار. انچه امروز مشهود است افزایش بی تفاوتی بخشی از جامعه ایران و کشورهای اسلامی نسبت به مسیله فلسطین است. چرا مثل گذشته ان حس همدلی و همدردی وجود ندارد. دو قطبی های در حال شکل گیری است . اگر توجه نشود مشکل از بی تفاوتی خواهد گذشت. و به کجاها خواهد رسید. باید واقع بینانه به مسیله باید نگاه کرد . مقاومت می تواند اصل باشد بدیلی نخواهد داشت . در کنار مقاومت باید دیپلماسی مردمی را افزایش داد. بطوریکه امروز در غرب شاهدیم تجمعات مردمی که در حمایت غزه انجام می گیرد. و از این فرصت باید استفاده نمود برای پایان دان محاصره غزه (که بغض گرفته و گریه روان شده پزشک انگلیسی که پیام رییس بیمارستان شفا غزه میخواند) وگرنه از این روسای کشورهای اسلامی ابی گرم نخواهد شد و همگی هم از اخور میخورند هم از توبره.
سید سعید شفیعی دارابی