احکام شرعی

 

بخش دوم

 

فتوای آیت‌الله العظمی سیدعلی سیستانی:

سؤال: وظیفه کهنسالان که توانایی روزه گرفتن ندارند، چیست؟

 

 

پاسخ: کهنسالان در صورتی که توانایی روزه گرفتن نداشته باشند یا در صورت روزه داری برایشان مشکلی پیش می آید، می توانند افطار کنند و به جای هر روز افطار، فدیه دهند.

 

در استفتای دیگری سوال شده است که آیا حکم کسی که بیماری تشنگی دارد همانند کهنسالان است؟

 

پاسخ: این افراد نیز همانند کهنسالان می توانند افطار کرده و فدیه پرداخت کنند. (منبع)

 

 

 

فتوای آیت‌الله العظمی سید محمدسعید حکیم

سؤال: فتوای شما دربار‌ه‌ی کسانی که از اسلام به دین دیگری می‌گروند چیست؟ از نظر شما، آیا آنها مستحق مجازات هستند؟ اگر چنین است، چه مجازاتی؟

 

پاسخ: هیچ شکی نیست که آنها در آخرت سزاوار مجازاتی عظیم هستند. خداوند متعال می‌فرماید: «کسانى که کفر ورزیده‌اند، سرورانشان طاغوتند، که آنان را از روشنایى به سوى تاریکیها به در مى‌برند. آنان اهل آتشند که خود، در آن جاودانند.» (۲:۲۵۷).

مجازات در این دنیا وظیفه‌ی ما نیست. (منبع)

 

بقیه فتواها ادامه

 

 

فتوای آیت‌الله العظمی سیدعلی سیستانی:

سؤال: در کشور دانمارک زندگی میکنم روز در ماه مبارک رمضان ۲۰ تا ۲۱ ساعت است و من مشغول کار هستم و نمی توانم با این روزهای بلند روزه را تحمل کنم حکم روزه من چیست؟

 


پاسخ: واجب است بر طبق اوقات شرعی همان شهر روزه بگیرید هرچند روز بلند باشد ولى اگر روزه گرفتن مشقت زیادی داشته باشد و عادتا قابل تحمل نباشد ، جایز است در هنگام شدت گرسنگی و تشنگی بنابر احتیاط واجب تنها به مقدار ضرورت آب بنوشید یا غذا بخورید و باید بقیه روز را به احتیاط واجب امساک کنید و بعد از ماه رمضان این روز را قضا کنید و کفاره ندارد.


و نیز می توانید در محدوده زمانی بین اذان صبح تا قبل از اذان ظهر به مقدار مسافت شرعی (۲۲ کیلومتر) از آخرین خانه های شهر خارج شده و روزه خود را در آنجا افطار کنید و به شهر بازگشته و در این فرض امساک واجب نیست و باید بعدا آنرا قضا کنید و کفاره ندارد.


و اگر روزه مانع کاری باشد که امرار معاش متوقف بر آن است مثلا موجب ضعف شود به گونه ای که امکان ادامه کار نباشد یا به حدی موجب تشنگی شود که قابل تحمل نباشد, پس اگر تغییر کار یا ترک ان در ماه مبارک رمضان ممکن باشد وبتواند زندگی را با مالی دیگر هرچند با قرض ادامه دهد, این کار را انجام دهد و روزه بگیرد. و در صورتی که این امر میسور نباشد، باید روزه بگیرد، ولی هنگام ضعف شدید می تواند با نوشیدن آب یا خوردن غذا بنا بر احتیاط واجب (فقط) به مقدار ضرورت ضعف خود را برطرف کند و خوردن بیش از آن مقدار اشکال دارد, و به احتیاط واجب باید بقیه روز را امساک کند، و باید بعد از ماه مبارک رمضان آن را قضا نماید وکفاره بر او واجب نیست. (منبع)

...

 

 

 

فتوای آیت‌الله العظمی سیدعلی سیستانی:

سؤال: آیا فاصله انداختن بین دو نماز واجب مثلاً بین ظهر و عصر یا بین نماز مغرب و عشاء مستحب است؟

 

 

پاسخ: بهتر است نمازها در زمان فضیلت خوانده شود وقت فضیلت نماز مغرب به احتیاط واجب بعد از اینکه سرخی طرف مشرق ـکه بعد از غروب آفتاب پیدا می ‏شودـ از بالای سر انسان بگذرد تا زوال شفق (سرخی مغرب-حمره مغربیه) است. وقت فضیلت نماز عشا از زوال شفق (تقریبا ۴۵ دقیقه بعد از مغرب) تا یک سوم شب است؟ (منبع)

 

(بخش اول اینجا)