سه رهیافت زیستی از فرانکل

نگارش سه‌شنبه ۲۸ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴ :  من نظریه‌های فیلسوف اتریش، ویکتور فرانکل را که ۱۹۹۷ در گذشت، ۱۹ تیر ۱۳۹۲ مطالعه کرده بودم. اینک مروری به "سه راهِ زیستن" از نگاه او، به گمانم سودمند است. او دانشمندی بود که سی و دو جلد کتاب نوشت و برخی از نسخه‌های آثارش، آن زمان بالای ۹ میلیون نسخه چاپ شده بود و فقط ۵ میلیونش در آمریکا به فروش رفته بود. فشرده‌ی سه راه او:

- یک: رهیافت نخست، ارزشهای تجربی هر فرد است؛ از هر چیزش، از فعالیت ساده بگیر تا شور جنسی‌اش و مسافرت به ژرفای درون خودش.

- دو: دومین راه کشف زندگی خوب، ایجاد ازرشهای ابداع‌گرانه است؛ مانند موسیقی، هنر، بافت تور ماهی، ساخت سیم سنتور، نوشتن، نقاشی، مطالعه، درآمد، و ... .

- سه: و سومی این است که به رنج‌های خود، سوگواریِ بامعنا ببخشد و با امورِ فرامنِ خود، نزدیکی و خویشی کند. مانند شفقت به فرد، نوع‌دوستی، شوخ‌طبعی و خلق ساعات تنهایی.

زیرا فرانکل برین نظر بود که هز چیزی را می‌توان از انسان سلب کرد، جز یک چیز: "آخرین آزادی‌های انسانی را". به این علت که او می‌گفت: هیچ موجودی در آفرینش نیست که "شخص‌واره" نباشد حتی به نظر او "خدا". (در مورد این حرف فرانکل ر.ک: ص ۵۹ کتاب "نام‌آوران معاصر" نوشته‌ی شهاب‌الدین عباسی)  پس انسان خود، خود را باید بسازد، با همین سه رهیافتش.

داسنان انسان، در پایه و اساس، داستان خرَد و آزادی  و دوستی است. بقیه، هر چه (چه از ناحیه‌ی بشر و چه از سویی فراتر) بیاید، فرعی است که شبیه یا قًرص تقویتی و یا مواد سمّی در انسان هویدا می‌شود. مثلاً مذهب در میان جریان فکری - جنگی گروه‌هایی چون: حزب بعث، حزب داعش (=دولت اسلامی عراق و شام) و پاره‌ای تفکرات تند در عربستان و جمهوری اسلامی ایران، حربه‌ای برای بُریدن فکر و تن و سر مخالفان است اما مذهب در نگاه خردمندان و عارفان و صوفیان چند چارچوب برای نگریستن و تمرین ذهن و امرار خوش حیات است. دامنه ابراهیم طالبی دارابی.

| لینک کوتاه این پست → qaqom.blog.ir/post/1111