امروز ۱۰ . ۶ . ۱۴۰۳ پا که بیرون گذاشتم، دیدم هوا نسیم میوزد. آناً بردن ماشین به بیرون را حذف کردم. پیاده رفتم. مدتی بود ازین بادهای خُنُک به سر و صورتم نوزیده بود. دیم کردم پیاده رفتم.
پیشپرده: به بامشییی رسیدم که در کمال شگفتی داشت علف پارک (=بوستان) را میچَرید. عکسی انداختم که مردمک عمودش دارد ابراهیم طالبی را مینگرد! لابد بامشی هم میداند مدرسه فکرت از آن مدرسههای صوری و سورُ ساتی نیست! گمان کنم گوشت چون گران است و استخوان سرِ کوچهها نیست، رو به گیاهخواری آوُرده عین برخی آدما.
پرده: جلوتر چون معمولاً حین راهرفتن «هَوْن»!! میرومُ گردنُ چشمم رو به زمین است، کارت سپه گمشدهای را دیدم. اخلاق به من حکم کرد ورِش دارم. دیدم کف کارت مال سید محمد مهدی خردمندی حک است، کفِ دست عکسی از آن انداختم «سی. وی. وی دو» آن را آبی کردم البته. صاحب کارت سیدی خردمند است اما کارتش را زمین میاندازد! دیگر مجبور شدم خودم را به شعبهی سپه برسانم تحویلش دهم تا مسترد شود. راستی! کارت که رمز داشت، ولی آیا همین من، قطعهای طلا بود به جای آن کارت، بانکش میبُردم. من میگویم: «...» ! اللهُ علمٌ. قدیم محلمون زادگاه دارابکلا این مثَل، ضرب بود که: «پیدا هاکارده مال، پیَرِ مال» یعنی: مال پیداشده، مال پدری است.
پسپرده: از روزنامهی «ایمان» چاپ قم که گذشتم، افق هم یادم آمد که از آن موضوع مهمی گویم. در قم هیچ شعبهی فروشگاه زنجیرهای «افق کوروش» حق ندارد تابلو را به نام «کوروش» مزیّن کند؛ نه شهرداری که یک جای دیگه مانع و مخالف است! هر کس خواست بداند، پولِ ویزیت واریز کند تا عندالواریز! عیان کنم! رایگان، قدیم میگفتند، نِنٰا بَوٰا وِسّه، تَندیرنونُ اِشکِنهُ آشْ نپَجنِه!! ویزیت(=فارسی آن میشود: دیدار، عربی آن هست: معاینه از عین یعنی چشم دیدن) تمام. پسون پرده هم دارد که چون از دو کف دست گذشت، بس است. دامنه دارابی.
