دامنه‌ی داراب‌کلا

سلام

✍ در تأیید بیانیه مهندس میرحسین موسوی؛ و نقد انفعال اصلاح‌طلبان قدرت‌محور

بیانیه اخیر مهندس میرحسین موسوی، با نگاهی دقیق، دلسوزانه و آینده‌نگر، بار دیگر نشان داد که در میانه‌ی هیاهوی سیاست‌ورزی‌های بی‌ثمر، هنوز صداهایی هستند که دغدغه‌ی مردم، نجات کشور و گذار مسالمت‌آمیز از بحران‌های ساختاری را دارند. پیشنهاد او برای برگزاری رفراندومی بنیادین، نه از سر هیجان یا تقابل، بلکه برخاسته از واقع‌بینی‌ای است که شرایط حاد کشور را درک کرده و می‌کوشد در دل بحران، راهی برای خروج بی‌هزینه از بن‌بست بگشاید.

متأسفانه واکنش جریان اصلاح‌طلب صندوق‌محور به این بیانیه، بار دیگر فاصله‌ی عظیم میان این طیف و واقعیت‌های اجتماعی را به نمایش گذاشت. آنان که روزی داعیه‌ی اصلاحات داشتند، اکنون چنان در حفظ حداقل‌های حضور در دایره‌ی قدرت مستقر گرفتارند که صدای نقدهای دلسوزانه، همچون صدای موسوی یا تاجزاده را برنمی‌تابند. گویی صداقت در سیاست، برای ایشان خطری بزرگ‌تر از تمام ناکارآمدی‌های ساختار است.

سکوت آقای خاتمی در قبال ظلم روا شده به تاجزاده، یا بی‌تفاوتی‌اش نسبت به خواست عمومی برای تغییر بنیادین، تنها نشان از محافظه‌کاری نیست؛ بلکه گواه آن است که بخش بزرگی از اصلاح‌طلبان، دیگر نه راه‌حل، که بخشی از صورت‌مسأله شده‌اند. آنان که روزگاری پرچم‌دار اصلاحات بودند، اکنون صرفاً در تقلای بقا در ساختاری هستند که خود به‌خوبی می‌دانند، دیگر توان پاسخ‌گویی به بحران‌ها و مطالبات مردم را ندارد.

پیشنهاد مهندس موسوی، مبتنی بر اصل ۵۹ قانون اساسی، نه خروج از قانون بلکه تمسک به همان حداقل‌های قانونی موجود برای عبور مسالمت‌آمیز از بحران است. اما همان‌طور که در متن اشاره شد، این اصل هم در عمل به یک ماده‌ی متروک بدل شده، چرا که اراده‌ای برای شنیدن صدای مردم در سطوح تصمیم‌گیری وجود ندارد.

جانِ کلام این است:

در شرایطی که ساختار قدرت، نه اصلاح‌پذیر است و نه پاسخ‌گو، و اصلاح‌طلبان رسمی نیز ترجیح داده‌اند در گوشه‌ای امن به انتظار «باز شدن فضا» بنشینند، باید از هر صدایی که خواهان نجات کشور از مسیر عقلانیت، مسالمت و گفت‌وگوست حمایت کرد.

بیانیه مهندس میرحسین موسوی، دعوتی است به عقل جمعی، به پرهیز از خشونت، و به جسارت در پذیرش واقعیت‌ها. و بی‌پاسخ گذاشتن آن، نه‌تنها جفا به او، بلکه بی‌توجهی به آینده کشور است.

موسوی، همان‌گونه که در جنبش سبز از مردم عقب نماند، امروز نیز جلوتر از همه با شجاعت سخن گفت. آیا وقت آن نرسیده که مدعیان اصلاحات، به جای طعن و طرد، لااقل شجاعت شنیدن داشته باشند...!

والسلام علی من اتبع الهدی 

جعفر آهنگر دارابی 

تیرماه ۱۴۰۴

جناب آقای ابراهیم طالبی مدیر سایت دامنه

از لطف و عنایت جنابعالی بسیار سپاسگزارم از اینکه نوشتار بنده و دوستان محترم و همچنین اظهار نظر خود را برای ثبت در تاریخ در سایت بارگذاری نموده اید....

موفق باشید. جعفر آهنگر دارابی تیرماه ۱۴۰۴

نواندیش ۱ ، ۵ ، ۱۴۰۴ منتشر کرد:

روایت سید حسن خمینی از واکنش ناطق، لاریجانی، خاتمی به جنگ تحمیلی ۱۲ روزه:

"من حالا خاطره همان صبح روز جمعه را بگویم؛ خاطره شیرینی است. صبح آقای ناطق و آقای لاریجانی به من زنگ زدند که خوب است یک بیانیه‌ای داده شود و من گفتم بیانیه‌ام را نوشته‌ام و داده‌ام. گفتند به آقای خاتمی هم گفته شود که ایشان هم بیانیه بدهد. گفتم آن طوری که من در شبکه‌های مجازی دیدم، ایشان قبل از من بیانیه داده است. عصرش آقای کروبی بیانیه داد. ایشان حتی بعدش که من دیدم گفت من از تهران بیرون نمی‌روم و می‌خواهم همین جا به دست اسرائیل شهید بشوم؛ و باید بیانیه بدهیم و در مقابل اینها بایستیم. این از کدام طیف است؟ از جریانی که احیانا شاید در طبقه‌بندی و دسته‌بندی خارجی‌ها، خیلی از آنها درون حاکمیت موجود تلقی نشوند. بعضی از زندانیانی که در زندان بودند، این بیانیه را دادند. به خصوص ایرانی‌های خارج از کشور به نظرم خیلی مهم است. چون برای آنها هزینه‌های فردی دارد. فردا ممکن است نهادهای امنیتی آنها را محکوم به اخراج و تهدیدشان کنند."