سیاستهای تعدیل اقتصادی
به قلم جلیل قربانی:
۱- سیاست آزادسازی اقتصادی و خروج دولت از کارفرمایی بزرگ اقتصادی از پایان دهه ۷۰ میلادی در دنیا آغاز شد و امریکا و انگلستان با ظهور ریگان و مارگرت تاچر پیشروان آن بودند. در آن دوران، ایران در یک روند معکوس دولتیکردن را با نام ملیکردن در بانکداری و صنایع بزرگ آغاز کرد.
۲- تقریباً ده سال بعد در پایان جنگ، ایران دریافت که راه رفته را باید بازگردد و مجبور شد که واقعیت تلخ آزادسازی را با شِکَر تعدیل برای جامعه، قابل تحمل کند. این تغییر و انحراف در عنوان موجب شد که راه طیشده در آزادسازی اقتصادی در مسیر مشابه دیگر کشورها قرار نگرفته و منحرف شود.
جلیل قربانی
۳- رانتها همچنان ماند یا نصیب خواص شد، در خصوصیسازی به جای رقابت، رفاقت آمد و دلارهای رانتی نصیب رفقا شد و ...
۴- دولت، توان تحمل بار تنشهای اجتماعی و احتمالاً سیاسی بعدی را نداشت و سیاست تثبیت، جای سیاست تعدیل را گرفت و دوباره نقطه سر خط. همه از راه ناگزیر برگشتند چون تحمل خار و سنگلاخ مسیر را نداشتند.
۵- هنوز ضرورت ادامه این راهِ نرفته، در قالب برنامههای انجام نشده، وجود دارد، قانون اجرای سیاستهای اصل ۴۴ قانون اساسی هم از سال ۱۳۸۴ در راستای این سیاست بود که دولتها از آن زمان تاکنون در اجرای آن کامیاب نبودند.
