دامنه‌ی داراب‌کلا

نگارش دامنه شنبه  ۴ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴  : شیخ عبدالقادر گیلانی در همان منبع "سرالاسرار" که درین پست اینجا از فرجام کار مطلبی ازو  نوشته بودم در ص  ۱۴۴ از دوازده گروه صوفیان یاد می‌کند که از نظر او فقط یک گروه از آنان گفتار و کردارشان موافق شریعت و طریقت است و بقیه‌ی یازده گروه "بدعتگزار و نوآورانند" که این‌گونه از آنان نام می‌برَد: حلولیه، حالیه، اولیائیه، شمراخیه، حُبّیه، حوریه، اباحیه، متکاسه، حدّیه (یا متجاهله) واقفیه، الهامیه. مثلاً پیروان فرقه‌ی حالیه گویند که رقص و دست‌زدن حلال است. یا پیروان مذهب حلولیه برآنند که نظر بر روی زن صاحب جمال حلال است. و یا اولیائیه برین باورند عبد چون به مرتبه‌ی اولیا رسد تکالیف شرع از وی ساقط گردد. حُبّیه را هم اعتقاد بر این است که عبد چون نزد خدای تعالی به درجه‌ی محبت رسد، تکالیف شرعیه از وی ساقط گردد. اینان در میان خود سِترِ عورت مراعات نمی‌کنند. کیش حوریه ادعا می‌کنند حوران بهشتی در بی‌هوشی نزد آنان می‌آیند. از این رو  که به هوش آیند غسل کنند. واقفیه را باور است که خدای را احدی جز خود خدا نشناسد، بدینسان از پی شناخت خدا برنمی‌آیند. حدّیه لباس فاسقان پوشند و آن را ترک ریا و پرداختن به درون توجیه کنند. متکاسه کسب و کار نکنند و به دریوزگی از در خانه‌های مردم معاش کنند.  شمراخیه دف و طنبور و دیگر مناهی شرع را روا و مباح و نیز دخترِ زنِ خویش را بر خود حلال دارند. معتقدان به الهامیه از فراگیری علم روی گردانند و از تدریس نهی کنند و به متابعت کتُب حکیمان و مبتدعان بسنده کرده، گویند قرآن حجابِ راه است. اینان اشعار حُکما را قرآنِ طریقت می‌دانند و خودِ قرآن را وا می‌گذارند و دعا را به کناری می‌نهند. بگذرم.