دامنه‌ی داراب‌کلا

تیتر یک

روزنامه توسعه ایرانی

(شنبه: ۱۱ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴)

پایکوبی در سوگواریِ

کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ با رنگ و بوی اعتراضی

تیتر یک

روزنامه پیام ما

(شنبه: ۱۱ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴)

رقص عزا سوگواری کهن ایران

در قضیه‌ی کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ قیام اعتراضی

تیتر یک

روزنامه همدلی

(شنبه: ۱۱ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴)

در مورد  کشته شدن سردبیر حقوقی همدلی

در قضیه‌ی کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ قیام اعتراضی

،، عصر ایران (تاریخ انتشار: ۰۹:۵۵ - ۱۱-۱۱-۱۴۰۴) متن نقلی: "عصر ایران- محمد قوچانی اگرچه همچنان به عنوان روزنامه نگاری خوش قریحه شناخته می‌شود که از دوران جوانی پا به میان‌سالی گذاشته و دو مجلۀ آگاهی‌نو و کتاب‌نامه را منتشر می‌کند اما لباس سیاست هم بر تن دارد چندان که رییس کمیتۀ سیاسی حزب کارگزاران سازندگی ایران است و در قامت این دومی مقالۀ زیر را نوشته است: گفته‌اند جنگ، ادامه سیاست است با زبانی دیگر؛ این سخن شاید درباره سیاست خارجی صدق کند اما در سیاست داخلی با تردید سیاست‌مداران مواجه شده است. اما از جنگ خارجی (تجاوز) بدتر، جنگ داخلی است. همان پدیده‌ای که توماس هابز آن را «جنگ همگان با همگان» تعبیر می‌کند و با واژه warre به‌جای war توضیح می‌دهد که به جنگ هابزی مشهور است. در جنگ هابزی به سبب غیبت لویاتان، جامعه دچار وضع بی‌دولتی می‌شود و به‌جای آنکه همه از یک دولت بترسند، همه از هم می‌ترسند و دچار نزاعی موازی و فرسایشی می‌شوند. این نظریه‌ هابز، منبع الهام بسیاری از متفکران ازجمله دارون عجم‌اوغلو شده که بر مبنای آن کتاب «دالان باریک» را نوشته است که پس از بحران سوریه سعی کرد، راهی میان جان لاک در تأسیس آزادی و توماس هابز در تأسیس دولت را بیابد و این متأسفانه وضعیتی است که پس از حرکت دومینو‌وار در خاورمیانه از تونس، مصر، لیبی و سوریه سرانجام به ایران رسیده است و با عبور از عمق راهبردی ایران در لبنان و یمن و حتی عراق و به‌خصوص سوریه به‌خطر جنگ هابزی نزدیک شده است. از تهدید آمریکا مهم‌تر آنچه اهمیت دارد، چیزی است که حتی دبیر شورای امنیت ملی از آن به خطر جنگ داخلی تعبیر کرد و این همان Warre است که توماس هابز و دارون عجم‌اوغلو درباره آن هشدار داده‌اند. تجربه جنگ داخلی در انگلیس (دوره سقوط سلطنت و ظهور جمهوریت سپس بازگشت سلطنت در عصر کرامول) و جنگ داخلی در فرانسه (سقوط سلطنت و کمون پاریس و جمهوری سوم) و جنگ داخلی در آمریکا (میان شمال و جنوب) هم مورد توجه متفکران سیاسی ازجمله کارل مارکس بوده است و ما نیز نباید به آن بی‌توجه باشیم. در جنگ ۱۲‌ روزه یک جنگ خارجی بر ایران تحمیل شد اما جنگ خارجی در مقام دفاع ملی و انسجام داخلی بدل می‌شود و ناسیونالیسم را تقویت می‌کند؛ در‌حالی ‌که جنگ داخلی به شکاف ملی و جنگ همگانی بدل می‌شود. در چنین شرایطی، وظیفه سیاستمداران و روشنفکران ملی، سیاست‌ورزی نه به‌معنای رقابت سیاسی و انتخاباتی که به‌معنای راه برون‌رفت از بحران، پیش‌بینی آینده و ارائه راه آشتی ملی است. آمار جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ حتی در روایت رسمی چنان دردناک است که نمی‌توان به‌سادگی آن را رها کرد. از بحث قصور و تقصیر اما مهم‌تر، شکافی است که این اعتراضات نه میان ملت و حکومت که حتی میان ملت و ملت پدید آورده است. در جنگ ۱۲‌ روزه، شهدای جنگ به‌خصوص در میان شهروندان عادی، شهدای ملی بودند چون به تیر اسرائیل شهید شده بودند اما در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ حتی در بیان آمار رسمی یک سه‌ضلعی میان جان‌باختگان عادی، امنیتی و حرفه‌ای شکل گرفت که خود گویای یک شکاف ذهنی است. ممکن است این نزاع داخلی به نزاع خارجی بدل شود تا جایی ‌که شناخت دوست و دشمن ناممکن شود و همه به همه بدبین شوند و وعده انتقام بدهند. خوی انتقام‌جویی از هم‌اکنون در میان گروه‌هایی از جامعه به چشم می‌خورد که نه از منظر فردی که از نگاه اجتماعی نگران‌کننده است. این دیدگاه در میان پادشاهی‌خواهان به شیوه عجیبی شبیه انقلابیون در سال ۱۳۵۷ شده است و آنان را بیشتر شبیه مجاهدین خلق می‌سازد تا لیبرال‌ها و محافظه‌کارانی که امروزه سلطنت‌طلبان مدعی مشروطه‌خواهی به شیوه آنان هستند. بدیهی است که زمینه این خشم را باید در کاهش مشارکت و رقابت در انتخابات از سال ۱۳۹۸ بدین‌سو، ناکارآمدی بلکه بی‌دولتی در قوه مجریه، بحران نمایندگی در قوه مقننه و چالش‌های دادرسی در قوه قضائیه دانست. متأسفانه دین‌ستیزی موجود هم ریشه در عملکرد برخی دینداران دارد که دین را به ایدئولوژی بدل کردند و حوزه خصوصی را درنوردیدند و به تمایزات نسلی توجه نکردند. به بن‌بست رسیدن و فرسایشی شدن دکترین مذاکراتی کشور نیز در این بحران نقش دارد و البته این مسائل انباشته‌ شده محدود به یک جناح حکومت نیست و همه اصولگرایان و اصلاح‌طلبان در آن نقش دارند. حتی روشنفکرانی که بر نظریه عدم خشونت اصرار می‌کردند هم در این ناکامی نظری و بازگشت خشونت به خیابان اگر مقصر نباشند، قصور دارند و بدیهی است که نهادهای حفاظتی در مورد نیروهای انتظامی و امنیتی هم باید آسیب‌شناسی جدی کنند که چگونه این همه مسأله امنیتی در کف خیابان به‌وجود آمده است؟ در چنین شرایطی ترک سیاست عین بی‌مسئولیتی است. سیاست فقط محدود به انتخابات نیست. موضوع اساسی، سیاست ساخت ملت-دولت است. باید درباره حقوق اساسی ملت و اساس نهاد دولت فکر کرد و به حاکمیت و اپوزیسیون و از هر دو مهم‌تر به ملت راه نشان داد. البته بدیهی است احزاب سیاسی موجود با قواعد موجود نمی‌توانند، کارآیی لازم را داشته باشند. دوره سیاست‌ورزی تفننی و تخیلی و فرصت‌‌طلبانه و منفعت‌طلبانه سپری شده است. اینکه بعد از نیم‌قرن مفهومی که ملت ایران علیه آن انقلاب کرده بود به‌صورتی رادیکال از خاک برخاسته است یک مسئله گفتمانی است. با مسأله گفتمانی نمی‌توان برخورد امنیتی کرد. در نبود همه رقیبان درون گفتمانی، حاکمیت باید از رقیبان جدی خود برای حضور در جامعه و در میان مردم دعوت کند و فرصتی که پس از جنگ ۱۲‌روزه از دست داد را دریابد و به‌جای تمرکز بر مسائل داخلی، آن انسجام ملی را احیا کند. این کار در سه مرحله باید صورت گیرد: اول. اتخاذ تصمیم در سیاست خارجی، نه برای تسلیم که برای پایداری کشور در معادله‌ای که هم توان بازدارندگی دفاعی ایران حفظ شود و هم جنگ نشود، هدف نهایی این دیپلماسی فعال هم باید لغو تحریم‌ها و بهبود اقتصاد کشور باشد که بر هر رابطه خارجی مقدم است. دوم. عبور از بحران در سیاست داخلی با همدلی راستین با همه جان‌باختگان و التیام دردهای آنان. برای جبران این وضعیت به‌جای یاری گرفتن از دیگران، استفاده از نهادهای مدنی مستقل مانند کانون وکلا، انجمن روزنامه‌نگاران، نظام پزشکی، خانه احزاب و شوراهای شهر در همه جای کشور ضروری است و البته بازسازی نهاد صدا‌و‌سیما به‌صورت ساختاری و اجازه دادن به رسانه‌های مستقل هم سخنی تکراری اما الزامی است‌. سوم. اما در نهایت در انتهای این پروسه باید به احیای سیاست پرداخت که متأسفانه در میانه جنگ‌های داخلی نابود شده است. احیای سیاست در اینجا اعم از انتخابات است اما می‌تواند در نهایت با گذار از معضلات دیپلماتیک و اقتصادی و انسانی ما را دوباره به مسیر اصلی بازگرداند و پیش‌فرض این کار همان است که هابز نوشته: احیای دولت تأسیسی (common wealth by institution)که به ایجاد لویاتانی پاسخگو منجر می‌شود یا تدوین یک پیمان اجتماعی جدید که هابز آن را دولت اکتسابی (common wealth by acquisition) می‌نامد. هر یک از این دو راه، حتی با ظرفیت‌های حقوقی موجود ممکن است و ما راهی جز این دو نداریم. باید دوباره یک ملت شویم و این فقط با انعقاد یک پیمان مدنی ممکن است و احزاب سیاسی باید این مسئولیت را میان ملت و دولت بر‌عهده گیرند به شرطی که با دخالت خارجی، تجاوز نظامی و هر نوع استبداد سیاسی، مرزبندی داشته باشند و مردم هم مطمئن باشند پس از رأی دادن به برنامه‌های آنان، فراموش و رها نمی‌شوند و همواره پاسخگو و قابل نقد و عزل هستند و حکومت را به ارث نمی‌برند و قدرت را به‌صورت موقت به امانت در اختیار می‌گیرند. در واقع اصلاح‌طلبی سیاسی باید به اصلاح‌طلبی حقوقی بدل و راه‌حل‌های مقطعی به راه‌حل‌های دائمی بدل شود. در این شرایط است که می‌توان گفت، سیاست احیا شده و بر جای جنگ نشسته است. نه فقط جنگ داخلی که حتی در جنگ خارجی فقط یک ملت-دولت است که می‌تواند مقاومت کند. ". پایان نقل قول.

سایت انتخاب ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ "حسن روحانی رئیس‌جمهور ایران در دولت‌های یازدهم و دوازدهم پیشنهاد داد ۸ تا ۱۰ سؤال و مسأله مردم را به همه‌پرسی بگذاریم و گفت: به مردم بگوییم شما ۸ تا مسأله از ما گله دارید، نگرانید و این ۸ مسأله مهم است و می‌خواهید حل شود. ما در برابر نظر اکثریت قاطع شما تسلیم هستیم. ما قبول می‌کنیم هرچه شما بگویید. اگر چنین کنیم والله ۹۵ درصد مردم آن زمان اعلام رضایت می‌کنند. بعد هم با فرمان «همه به جای خود»، مسیر ما درست می‌شود و ما می‌توانیم از این مشکلات فاصله بگیریم." پایان نقل قول

مسعود پزشکیان شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۴  با

هدف "تجدید میثاق دولت با آرمان‌های امام خمینی" در حرمش

،، عصر ایران (تاریخ انتشار: ۰۹:۵۷ - ۱۱-۱۱-۱۴۰۴) متن نقلی: "به گزارش عصر ایران به نقل از سایت دولت؛ مسعود پزشکیان صبح امروز شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ در آیین تجدید میثاق دولت با آرمان‌های امام راحل، اظهار داشت: بارها تأکید کرده‌ام که باید رفتار و عملکرد خود را با آنچه امام دستور داده‌اند تطبیق دهیم، چرا که علت مواجهه ما با مشکلات این است که به این دستورات عمل نکرده‌ایم. اگر توصیه‌های امام را به‌درستی اجرا می‌کردیم و مردم را اصل و پایه جامعه و ستون‌های آن می‌دانستیم، کار به این تلخی‌ها نمی‌کشید. پزشکیان در ادامه با استناد به فرمایشات امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) در نامه به مالک اشتر گفت: حضرت علی (ع) می‌فرمایند محبوب‌ترین امور برای حاکم باید میانه‌روی در حق، فراگیری عدالت و جلب رضایت اکثریت مردم باشد. زمانی که عموم مردم ناراضی باشند، رضایت خواص کارساز نیست؛ اما اگر اکثریت مردم رضایت داشته باشند، نارضایتی خواص از میان خواهد رفت. رئیس جمهور افزود: امیرالمؤمنین (ع) تأکید می‌کنند که خواص در زمان رفاه، پرهزینه‌ترین گروه برای حاکم هستند و در زمان سختی و بلا، کمترین همراهی را دارند؛ در حالی که ستون دین، جمع مسلمانان و نیروی اصلی در برابر دشمنان، عموم مردم هستند. بنابراین دل حاکم باید با مردم باشد و در کنار مردم بایستد. امیدوارم در این راه سخت، با وحدت، انسجام، همدلی و همراهی و با در نظر گرفتن قبله و جهتی که همان حق و عدالت است، و با رهبری داهیانه مقام معظم رهبری، بتوانیم با هماهنگی کامل به آن مقصد برسیم؛ مقصدی که چیزی جز عدالت، حق و انصاف نیست... برخورد با مردم باید مبتنی بر مهربانی، محبت، ایمان و باور باشد و نه سخت‌گیری. مسئولان، مدیران و کارشناسان باید نگاه خود را در ارائه خدمات اصلاح کنند. اگر مسئولیتی پذیرفته‌ایم، برای خدمتگزاری به مردم است و هر فاصله‌ای میان مردم و مسئولان، زنگ خطر جدی محسوب می‌شود. ... از حضرت علی ع : کسی که خود را پیشوای مردم قرار می‌دهد، وظیفه دارد پیش از توصیه دیگران، ابتدا خود را اصلاح کند و این اصلاح باید در رفتار و عمل نمایان شود، نه صرفاً در گفتار... ما موظفیم خود را با این اصول تطبیق دهیم، چراکه اصلاح جامعه با گفتار، بحث و شعار ممکن نیست؛ مردم آنچه را می‌بینند، رفتار مسئولان است نه گفتار آنان. اگر برخلاف اصول دین عمل کنیم، هرچه بگوییم، رفتار ما نشان خواهد داد که آن سخنان قابل پذیرش نیست... راه امام، راه مردم بود؛ مسیر جنگ، دعوا و خونریزی نبود. امام حتی در برابر کسانی که دست به اسلحه بردند، بر بیداری مردم، همراهی جامعه و پرهیز از خشونت تأکید داشتند. امروز نیز باید به همان مسیر بازگردیم؛ مسیری که شهدای ما، بزرگان ما و امام عزیزمان نشان دادند...رئیس جمهور با اشاره به دشواری مسیر پیش رو خاطرنشان کرد:". پایان نقل قول.

پنج سخن و پنج موضع
شنبه ۱۱ ، ۱۱ ، ۱۴۰۴ : با توجه به اعتراضات و کشتار و سرکوب
۱- میرحسین موسوی طی صدور یک بیانیه: "مردم به چه زبانی بگویند این نظام را نمی‌خواهند؛ از قدرت کنار بروید."

۲- حسن روحانی عصر ایران: "لجبازی در برابر مردم جواب نمی‌دهد. به مردم بگوییم شما ۸ تا مسأله از ما گله دارید، نگرانید و این ۸ مسأله مهم است و می‌خواهید حل شود. ما در برابر نظر اکثریت قاطع شما تسلیم هستیم. ما قبول می‌کنیم هرچه شما بگویید. اگر چنین کنیم والله ۹۵ درصد مردم آن زمان اعلام رضایت می‌کنند. بعد هم با فرمان «همه به جای خود»، مسیر ما درست می‌شود و ما می‌توانیم از این مشکلات فاصله بگیریم."

۳- نمایندگان ادوار مجلس: نگران آینده کشور و مردم هستیم، مرتضی الویری، یدالله اسلامی، علیرضا فرزاد، علی‌محمد غریبانی، علی‌محمد نمازی، اسدالله عابدی، محمدعلی کوزه‌گر، غلامرضا حیدری، سید معروف صمدی و ابراهیم بای سلامی و علی صالح‌آبادی نمایندگان ادوار مجلس گرد هم آمدند گفتند: حضار ضمن ابراز تأسف از رخدادهای سال های ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ و وقایع خون‌بار دی‌ماه گذشته کشتار هم‌وطنان چه آن‌ها که جزو معترضان بودند و چه آن‌ها که جزو نیروهای امنیتی بودند را محکوم کردند، چون کشته ها ایرانی بودند. نمایندگان ادوار مجلس گفتند: ما در دهه‌های گذشته باهدف اصلاح امور هشدارهای لازم را از طریق صدور بیانیه، گفتار و نوشتار به حاکمیت دادیم و راهکار نیز ارائه نمودیم؛ اما گوش شنوایی وجود نداشت و هنوز هم ندارد."

۴- افضل ماجوکا قاضی فدرال پاکستان: طی حکمی رسمی، نظام ج. ا . ایران به همراه سه کشور دیگر، کوبا، کره شمالی و سوریه را به عنوان دولت‌های «تروریستی» معرفی کرد.

۵- مسعود پزشکیان در مرقد امام بنیانگذار نظام: "محبوب‌ترین امور برای حاکم باید میانه‌روی در حق، فراگیری عدالت و جلب رضایت اکثریت مردم باشد. زمانی که عموم مردم ناراضی باشند، رضایت خواص کارساز نیست؛ اما اگر اکثریت مردم رضایت داشته باشند، نارضایتی خواص از میان خواهد رفت."

دامنه: فقط جواب پزشکیان را بدهم که در حد یک معاون موسسه‌ی روزنامه کیهان خود را پایین کشاند و کمتر از رئیس‌دفتر در "بیت" پاستور شد نه رئیس‌جمهور: پاشین پاشین برین پزشکیان! حرفت با کیهان اغلب جاها شبیه هم شد. ملت را پشت کردی و رفتی به قدرت کُرنش کرده‌ای!! ملت هم پشتت کرد. این حرفا را برین در ملاقات خصوصی به همدیگه بگین و روی جوی خون! بخندین!!! شاه‌غلام را هم فرمان دهین برایتون دیشلمه بریزد، بنوشین مانند پرنده‌ی بوتیمار عطش!!! نگیرین ی وقت.

،، عصر ایران (تاریخ انتشار: ۱۶:۳۲ - ۱۱-۱۱-۱۴۰۴) متن نقلی: "بهزاد نبوی رئیس پیشین جبهه اصلاحات گفت: ۲ دسته معتقدند تفکر اصلاح‌طلبی منسوخ شده؛ جوانان نسل زد و جوانان اصولگرای تندرو؛ البته وقتی از آنان می‌پرسید چه راهی پیشنهاد می‌کنید، پاسخ روشنی ندارند. -من به تغییر وضع موجود به وضع مطلوب، با روش‌های قانونی مسالمت‌آمیز و در چارچوب نظام معتقد بوده و هستم. -ما هیچ‌وقت نگفتیم آقای پزشکیان آمده تا وضع اقتصاد و معیشت را درست کند؛ اینکه از دکتر پزشکیان حمایت کردیم معنایش این نیست که او اصلاح‌طلب بوده است. ما در دهه ۶۰ خیلی تند بودیم؛ یکی از این تندروی‌ها این بود که عملاً از اشغال سفارت آمریکا حمایت کردیم، ولی امروز معتقدم که اشغال سفارت یک کشور، تندروی است. -من در مقطع دوم خرداد ۱۳۷۶، منتقد آقای خاتمی بودم و می‌گفتم «شما اصلاً درباره اقتصاد صحبت نمی‌کنید و بیشتر بر مطالبی نظیر «جامعه مدنی» تمرکز دارید.» -جریان اصلاحات اهل انقلاب یا اسلحه نیست، یا از بوش و ترامپ سرنگونی نظام را طلب نخواهد کرد اما زمانی که حاکمیت اصلا‌ح‌طلبی را رقیب خودش ببیند، اصلاحات به صخره ستبر برخورد می‌کند. منبع: نیمروز۲۴ نقل از عصر ایران"