دامنه‌ی داراب‌کلا

| پنجشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۱ | ۱۶:۴۹

سلام جناب دارابی.

معطوف به عبارت آخر متن شما «بوسه بر فهم ملت و حرف ملت بزنید»:

در کارخانه ای که ره عقل و فضل نیست

فهم ضعیف رأی فضولی چرا کند...؟ 

سؤال این است که تعیین سهم فهم ملت با کدام میزان؟

فهم ملت همیشه در نوسان است، گاهی بر مدار عقل نبوده و گاهی نیز بر محور حق نچرخیده است.

سلام جناب مرآت. تذکار شما وارد است. البته جناب‌عالی که صاحب‌نظر هستید و خوانندگان اهل، به‌یقین واقف‌اید که معنای نزدیک جمله را در نظر می‌گیرند نه معنای بعید را. منظور همان ملت است که نوسان ندارد و به گِرد ناحق نمی‌چرخد. بله میزان سخت است، اما امام خمینی هم میزان را رأی ملت دانستند که رأی هم از فهم نشئت می‌گیرد. متشکرم از باریک‌بینی و نکته‌پردازی  دوست اندیشمندم.

سلام مجدد.

نظر حضرت امام، ناظر بر انتخاب و اراده ملت در اداره امور و تعیین مسئولان کشور است که مورد تمکین بنده هم  هست.

اما اگر قرار است فرمایش امام را مبنا قرار دهیم، پس دستبوسی آقای دعایی را نباید خطا بدانیم و ایرادی هم بر آن مترتب نیست. چون آقای رئیسی برآمده از فهم ملت و حرف ملت است. بنابراین، آقای دعایی به صورت سمبلیک دارد بوسه بر رأی ملت می زند!! 

با این وجود، بنده بر نظر قبلی خودم تأکید دارم..

وفقک الله.

سلام دوباره جناب مرآت. نظر شما همواره برای بنده محترم است و دارای اهمیت. بحث من بر سرِ اسم و رسم کسی نیست، چه دعایی و چه رئیسی. حرفم این است بوسییدن و لیسیدن دست سیاستمداران کار علوی نیست. وگرنه من روی سکوی عقل خودم هستم و به این یا اون جناح تعلق خاطر ندارم. هر کس هم کار خوب کرد و خدمت به خلق، دل شهدا را شاد کرد و خشنودی خدای باری‌تعالی را خریده. متشکرم که توضیح فرستادید.

| پنجشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۱ | ۲۲:۵۶

سلامی مجدد خدمت شما.

ممنونم از لطف و عنایت شما...

دوست ندارم دامنۀ این موضوع به درازا بکشد. اما برای اینکه بحث ابتر نماند و موضع من هم مخدوش نشود، این نکته را عرضه می دارم:

جان کلام من در کامنت اول، ناظر بر عبارت آخر متن شما بود که بهش اشاره کردم و در همون بیت و سطر ذیل آن مختومه می شود.

نظر دوم من ناظر بر پاسخ شماست که فرمودید، منظور از فهم ملت، «همان ملت است که نوسان ندارد و به گِرد ناحق نمی‌چرخد» و به استناد فرمایش امام فرمودید که «میزان نیز رأی ملت است» از این رو عرض کردم که اگر از آقای دعایی می خواهید که بر فهم ملت و حرف ملت بوسه بزند، خب رئیسی برآمده از فهم و رأی ملت است و بر این مبنا، قاعدتاً دستبوسی دعایی نباید ایرادی داشته باشد.

معهذا، نظر من همان نظر اول است که بخش عمدۀ آن در بیت حافظ نهفته است و بخشی از آن هم بر نوسان فهم ملت ان قلت دارد.

با این همه، شخصاً دستبوسی اهل علم و اهل معرفت را بلامانع و بلکه به صواب می دانم. اما دستبوسی اهل سیاست و قدرت به معنای امروزی اش را مصداق چاپلوسی و خفت می دانم...

با عرض پوزش و اعتذار.

سلام بنده هم مجدداً به شما جناب مرآت. خیلی‌هم خوب که توضیح فرستادید. جمله‌ی آخرتان حرف حساب را کامل کرد. منظور من هم همین نوع دست‌بوسی است که شما هم آن را تقبیح و حتی نشان خفت و خواری اعلان فرمودید. در متن اصلی من هم آمده است: «دست بوسی قدرت». فقط یک اشاره نیاز است که عرض کنم، بوسیدن فهم ملت در معنای مَجاز است، که نباید تصور شود معنای بوسیدن واقعی دست سیاستمداران هست. سپاس و نود درود به هر چه دوستِ وَدود.