متن نقلی: مرحوم علی شریعتی دربارهی آمریکا گفته بود: «آمریکا! آمریکا! این بلاهتِ عظیم و توحُّش متمدّن و بَدویتِ مدرن و خشونت با اتیکت و غارتِ قانونمند و خوشبختیِ زشت و آزادیِ لَش و دموکراسیِ احمق و اندیویدوآلیسم [=فردگرایی] قالبریزیشده و استانداردیزه و بالاخره همان جاهلیتِ عرب».
نوشتهها و نظرات ردوبدل شده
دامنه: بهزودی، علاوه بر ستون روزانهی "به چه تکیه کنیم؟!"، در پنج دایره با عناوین زیر، به صورت سلسلهواره، مطلب خواهم نوشت. البته در هر کاری، طبق آموزهی قرآنی میبایست گفت: ان شاءالله تعالی. دایرهی دنیا. دایرهی ایران. دایرهی عرفان. دایرهی شعر. دایرهی آیه.
عبادت در همهجای زمین: در مذاهب دیگر مانند یهودیت و مسیحیت، مردم، از غیرِ مَعبدهای عمومی دین خود، از عبادت و نماز منعاند. اما اسلام این محدودیت را برداشت. هر مسلمانی در هر کجای دنیا که باشد میتواند نماز و عبادتش را به انجام رسانَد. زیرا شارع اسلام این عبادات را در مرحلهی اول "فردی" قرار داد اما فواید اجتماعی آن را هم، از نظر دور نداشت و در مرحلهی بعدی گذاشت. این سخن پیامبر ص بسیار عرفان میآفریند و امتیاز مسلمین است: «برای من، همهی روی زمین مَعبَد و پرستشگاه است.»
آپارتاید غرب: اسلام ما را از سوگند بیجا برحذر داشت وگرنه به "به پیر، به پیغمبر" قسم میخوردم (زیرا این قَسَم از قِسم غلیظ سوگندهاست) که آنچه بر سر ایران دارند میآورند فقط آپارتاید (=فرق قائلشدنِ) اتمیست. دوئیت و رفتار متناقض غرب واضح است، فقط یک آدم لجباز میتواند آن را انکار کند. همهی داروندارِ اتمی ایران باید زیر دوربینِ آژانس بینالملل (در واقع جاسوسان نظام سلطه) باشد و آستانهی اتمی ما تحت کنترل غرب، اما اسرائیل درین مسئله از تمام قاعدهها مستثنی باشد و هیچ کس حق نداشته باشد ازو یک پرسش اتمی بپرسد و هیچ کشور منطقه نباید ازو جلو زنَد. من درین مسئله، راهبرد رهبری معظم را میپذیرم که هم جلوِ غرب ایستادند و هم همزمان اجازهی حرف دادند؛ بیشا، آن که رفت برای حرف با غرب، باید جانبدار منافع ملی باشد، نه هواخواه و دلسِپُردِ غرب. بیشتر بخوانید ↓
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. خاطرهای که چندی پیش بر من روی داد. وقتی جایی، مرکزی، ادارهای و حتی دفاتر و خانهای بروم، که طرف، مرا منتظر و معطّل بگذارد، چندان که چه عرض کنم، هیچ خوش نمیدارم. نمیدانم این از بدیِ من پرده برمیدارد، یا نه؛ یک رفتار شیوعیافتهی نیمههمگانیست. خُب، اگر مجبور باشم بهترین کارم این است به کتابی یا مجلهای مشغول میشوم.
پریروز چنین شد. این کتاب را یعنی "تفسیر قرآن مهر" اثر آقای دکتر محمدعلی رضایی اصفهانی را (عکسی هم از جلدش انداختم) از قفسهی آن جا برداشتم شروع کردم به مرورکردن، تا واکنشی نشان داده باشم به رفتار ناپسند منتظرگذاشتن و معطّلساختن. مطالعه که نمیشد کرد، تورُّق و مرور کردم اما دیدم چه جملهی گوهرینی در متن هست: مِنّت. و معنی وسیع و دقیق مِنّت. سریع یادداشت کردم. در چی؟ در پشت برگهی مقواییِ همبرگر "تامسین" اردبیل (تامسین در آذری یعنی چشیدن). و شد این؛ این متن و معنا:
تفسیر قرآن "مهر"
مِنّت در اصل به معنای سنگینی است که با آن وزن میکنند و نیز به بخشیدنِ هر نعمتِ سنگین و گرانبهاء مِنّت میگویند. مثلاً ما به موسی ع مِنّت نهادیم در آیهی ۳۷ طه. البته این واژه در میان مردم به معنای بخشیدن نعمت و سپس به رُخکشیدن است که در گویش محلی ما در روستای دارابکلا به وجه ترکیبی میگویند: مِنّت صِنّت.
۱ تا ۶۰
سلسلهنوشتارم در پیامرسان
«هیئت رزمندگان اسلام دارابکلا»
به چه تکیه کنیم؟! ( ۱ ) به نام خدا. سلام. کماند کسانی که از خواندن یا شنیدن خاطرات جبهه، رو برگردانند. من با این پیشفرض، درین متنم یک نکته مینویسم. در هفتتپه، یا دوکوهه و یا بلندیهای بازیدراز و اساساً هر جای جبهه، تمام تپه و پادگان و خاک کاَنّهُ (=مثل این که آن) شده بود مسجد و عبادت و مقرّ رشادت و بشّاشیت. همه شده بودند اصحابالمُراقبه. که چه؟ که نکند سهوی یا عمدی، یک مَکروهی از آنان سر بزند. آری؛ رزمنده با همهی طبیعیبودن نیازهایش، در جبهه اما پروایی پیشه میکرد. یاد باد. ← ۹ تیر ۱۴۰۱، ادامه هر روز یک قسمت.
به چه تکیه کنیم؟! ( ۲ ) به نام خدا. سلام. لابد یادِتان میآید آن دلیرِرزمندهی جبهه در انبوهی از مجروحها و اوج بلبشوی پاتکها، به همرزمش -که دیگر رمَق هم بر تن نداشت- میگفت: میآیی فرار کنیم؟! جواب میشنید: کجا؟! با خنده پاسخ میآمد: به خط. ترسوها در پشت جبهه از رفتن به دفاع فراری بودند، اما رزمندههای توی جبهه باز نیز میشتافتند پیشتر روَند؛ کجا؟ خط مقدّم. چرا؟ زیرا رزمندهی جبهه، عقیده را به خداپرستی و خدادوستی و خداترسی چسب میزد. اینک اما کجا فرار کنیم؟! خُب معلومه کجا؛ آیهی ۵۰ ذاریات : فَفِرُّوا اِلَی اللَّه... پس به سوی خدا فرار کنید (=بشتابید)
به چه تکیه کنیم؟! ( ۳ ) به نام خدا. سلام. فاش گویم آقا و بانو، نمکِ آموزش نظامی در دورهی بسیجی -که همنسلیهایم آن را بهخوبی در همان آغاز سالهای پیروزی انقلاب آزمودهاند- چه بود؟ باور بفرمایید نمکش کلاسهای عقیدتی بود و نشستهای سیاسی. گمان کنم این فقط برداشت و ذوق من نباشد و چهبسا فراوان باشند مانند من که به این نمک رسیده باشند و چشیده. با این نمک خواستم ذهن رزمندگی را گسیل داده باشم سمت باور و عقیده که در ایمان و مناسکِ درست و به دور از هر آلایش، درخشش میگیرد. نمیخواهم با پرداختن به جبهه، حالت جنگیدن بدَمم؛ نه، قصدم این است با بازگوییهایم، آن فرهنگِ خلوص جبهه را -که طبق آیهی ۶۴ عنکبوت جزوِ راستین حیات واقعی بود- باز نیز در یادها زنده بداریم و در زندگانی جریان دهیم. همین.
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. دیشب کتاب «اخلاق منصوری» میرغیاثالدین منصور دشتکی شیرازی را (که عکسی هم انداختم از جلد و دستخطش که در حرم رضوی وقف و نگهداری میشود) به اتمام بردم. نکات واقعاً ناب و بکری دارد با آن که ۵۰۰ سال پیش میزیست اما خیلی پیشرفته فکر میکرد. او مقام «صدر» در صفویه داشت، اما بر سرِ عقاید خود (حتی در برابر محقق «علی کرَکی» دارای مقام شبیه به ولیفقیه امروزی در صفویه) ایستاد و از دربار رفت و در شیراز مدرسهی منصوریه تأسیس کرد و چندین کتاب نوشت و همانجا در ۹۴۸ قمری به خاک سپرده شد. او ریاضیدان، فیلسوف و متألّه بود. چنان که ملاصدرا باهمهشُهرت، از کتاب «مرآت الحقایق» او در فلسفهی اِشراق اثر پذیرفت. من فرازهایی از برداشتم از کتابش را نمایهواره میگویم:
کتاب «اخلاق منصوری»
دستخط میرغیاثالدین منصور دشتکی شیرازی
او متعقد بود شهر (بخوانید: دولتملت به مفهوم امروزی) نیازمند شرع است و بر آن استوار. نیز شهر نیازمند قوانین است و قیمتگذاری. از منظر میرغیاثالدین ارکان شهر بر چهار چیز است: به ترتیب: دینار، شرع، سلطان، محبت. و نیز توصیهی سیاسی میکند که حکومت هرگز خصم را خُرد مَپندارد. و مهمتر اینکه میگوید اولکار این است که چارهاندیشی شود تا دشمن به آشتی آید. و نیز بر فرونشاندن آتشِ گرسنگی میان مردم، تأکید میورزد. نیز معتقد بود باید به صناعتی رو کرد که بهترینِ مردم برای آن پای معامله برخیزند.
راستی در باب زنوشوهر هم حرف داشت: مثلاً چهار امارت و نشانه برشمرد که اگر در زن دیده شد، او صالحه است. یکی را فقط عرض میکنم. و آن این است که: حضور شوهرش در خانه را بسیار خواهان باشد و در نبودِش هم، بسیار دلتنگش گردد. بنده بگذرد. شاید شاید در شمارهی دیگری، روزی، بر بقیهی افکارش دست گذارَد.
به قلم دامنه. به نام خدا. سلام. این خانم محترم با پوشش فاخر سنتی، دهیار محترم روستای حسینآباد بِیرَم شهرستان لار استان فارس است. اخیراً اتفاقی مصاحبهی وی را دیدم و چون برای من کارکرد و توان بالایش جاذب بود، فوری عکسی از روی شبکهی "شما" از ایشان انداختم که سرِ فرصت از کار ستُرگ (=سزاینده و بااهمیت) او، ولو در وُسع و گسترهی یک روستا تمجید نموده باشم. در آبادسازی روستای خود و ایجاد مؤسسههای عمومی و نیز فرهنگسازی، گویا کارنامهی درخشنده از خود بروز داده با پشتوانهای بالا ازمردمش.
برای چنین بانوانی -که همت و عزم کردهاند ایرانِ خود را اینگونه توانمند و رضامند بسازنند و هیچ مانع و سرزنشی، زنان راسخ و پاکباز را از میدانِ کار و سازگارسازی اجتماعی باز نمیدارد- احترام دارم و معتقدم جامعهی پاک و پویا جامعهای کاردان است و فراواناموری وجود دارد که نباید برای فقط مردان منحصر شود و بانوان از آن بیرون بیفتند. خداقوت میگویم به این بانوی دهیار که از خود و جامعه بیمناک نماند و وارد امور عمومی شد و از خود یک کارنامهی پرکار نشان داد. بیشمار درود بر او.
نوشتهی مشترک دکتر عارفزاده و دامنه
فرمونبوردن: یا فرمونبَوِردِن عمل و اقدامی است که شخصی امر کسی را اجرا میکند و پیغام وی را به مقصد میرساند. نیز عملکردن کاری یدی به امر کسی. مثلاً بزرگترها به بچهها فرمون میدهند برو فلانی سره ماست بَخرین. روندهی این کار فردی فرمونشو است. کسی که حرف بزرگتر را گوش میکند و فرز است. آقننهها معمولاً به نوهها میگویند: اتّا مِسّه فرمون بَوِر!
هیچَنخیری: بیتوجهی. هیچانگاری. نادیدهگرفتن. محلنگذاشتن. پشت گوش انداختن. به حساب نیاوردن. بیتفاوتی. بیاعتنایی ، بیمحلی به شخص یا پشت پا انداختن خواهش یا دستور. تعریف جوادینسب
تِه چِمبه خَلهِ پِرزوره: سمبهات خیلی زور دارد.
تِرکُنِش: درد به صورت درد عمقی، درد و سوزش عمقی، درد نبض دار، درد پایدار و بیقرارکننده، تنش اندام، زنش عمقی اندام یا بدن، التهاب درد یا درد ملتهب هم میگویند
چله: نشستن. گره در کارافتادن. همچنین، گیرکردن. بنبست در کار. پیشنرفتن کار. سردرگمی در یک کار یا موضوع. کورگر. گرهافتادن در کار. مثلاً ون کار چله دکته! منظور دیرشدن امری است. چله مخفف چهل است به معنای دیرشدن هم هست.
چِلٌه: با لام مشدد: چله بزرگ از یکم دی تا دهم بهمن به مدت چهل روز است. چله کوچک از یازده تا سی بهمن به مدت بیست روز. چِلٌه: چهلهی اول و دوم زمستان که فصل را به جای سه ماه، در دو چهل و پنج روز تقسیم میکنند، گت چله، خُودچله. نیز دورهی چلیکماربودن زن زایمان کرده که باید چهل روز کمتر تکون بخورد و کار سنگین نکند.
لینگِلو: لینگ + لو. لگدمال. پایمال. دَمِتن چیزی. لگدکردن جایی. مثلاً رفتی باغدله همهجا را لینگلو نکانین؟! از مواردی که این واژه بکار برده میشه و البته افراد مسن بیشتر بکار میبرند در دیدن ورزش کشتی است. وقتی کشتیگیر حریف رو چابک خاک کند. میگویند: این همه ره لینگلو کانده. لینگلو برای نشاندادن برتری کامل و آشکار در رقابتها و دعواها هم هست.
جَمبوله: تجمع انبوه مردم یا حیوان به شکل خیلی نامنظم و درهمبرهم در جایی. مثلاً مردم در تکیهپیش جمبوله شدند، لابد دعوایی شده، بریم ببینیم چی شده؟! همین موجب هجوم عدهای دیگر میشود و جمبولگی میانجامد که گاه نفس آدم بالا نمیآد. بیشتر بخوانید ↓
آقای بهراد مهاجر دارابی
(فرزند جواد) نوهی محمد مهاجر مُرسمی
که از ۱۴ تیر ۱۴۰۱ با قراردادی ۳ ساله به تیم نوجوانان
پرسپولیس تهران پیوست. با تبریک و آرزوی بالاترینها برای ایشان
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. "از چیزی نمیترسیدم"؛ این کتاب کوتاه، که زندگینامهی خودنوشتِ قاسم سلیمانی ( از ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ ) است از دسته کتابهاییست که انسان وقتی با آن وقتش را به سر کند احساس هدَر نمیکند. یک سربرگ است برای یک زندگیِ در سِلم و سلامت.
اوایل سال ۵۶ برای اولینبار با اتوبوس به زیارت مشهد مقدس رفت؛ حدود ۲۰ ساعت تو راه. اطراف حرم در یک مسافرخانه اتاقی گرفت. جالب اما اینجاست که پساززیارت، رفت گشت یک باشگاه ورزشییی پیدا کند که چشمش افتاد «به یک زورخانه در نزدیکی حرم». رفت داخل. جوان "خوشتیپی" به اسم آقا سیدجواد تعارفش کرد. عصر روز بعد هم به زورخانه رفت. ولی اینبار سیدجواد و جوان دیگری به اسم حسن «بعد از گودِ زورخانه» وی را به گوشهای بردند. تصور کرد لابد «میخواهند کسی دیگر را بزنند که طرحِ دوستی» با وی ریختند. سهتایی روی میزی نشستند. سیدجواد ازو سؤال پرسید. آیا «تا حالا نام دکتر شریعتی را شنیدهای؟» گفت: «نه، کیه مگه؟» سیدجواد، بدون هراس خاصی شرح داد که «شریعتی معلمه و چند کتاب نوشته. او ضد شاهه.» از آن زمان به بعد بود که برای قاسم سلیمانی کلمهی «ضد شاه» دیگر "چیز تعجبآوری نبود."
خواستم گفته باشم او خود به دستِ مجروح خود وقایع زندگیاش را نوشت، شرح احوالش خواندن دارد. از جمله یک جا که از نقش ورزش در زندگی نوشت، که بر اخلاق دینیاش اثرِ زیادی نهاد و حتی آن را یکی از مهمترین عامل و «مانعِ مهم» در کشیدهنشدنش به "مفاسد اخلاقی" دانست.
آری؛ "از چیزی نمیترسیدم" داستان شخصیتیست که از چوپانی به اینچنین نامدارییی رسید. او اولین بار جملهی «از چیزی نمیترسیدم» را برای اتفاق سال ۱۳۵۵ بر زبان آورد که دو پاسبان در سرِ یک خیابان در روز عاشورا در شهر "چوپار" کرمان به یک دختر (که حتی سربرهنه بود) اهانت کردند که قاسم از بالای پنجرهی هتل کسری صحنهی جسارت را دید و برآشفت و پرید از پلهها جهید بیرون و "برقآسا با چند ضربه کاراته" آن دو پاسبان را بر زمین زد و گریخت. زدنِ پاسبان شهربانی به تعبیر خودش: «مغرورش» کرده بود و حالا به بعد بود که قاسم سلیمانی پیش خود گفت: دیگر «از چیزی نمیترسیدم». در ۱۴ اسفند ۱۳۹۹ نیز، متنی با عنوان 'زندگی خودنوشت حاج قاسم' به زندگی سرباز شهید قاسم سلیمانی این اُسوهی روزگار پرداخته بودم.
نوشتهی دیوید راس
ترجمهی خانم سیمین موحد
دامنه: به نام خدا. سلام. خواندن کامل این قصیدهی شیرین فارسی، واقعا" لذت دارد. یک خداشناسی ژرف و یک جهانشناسی عظیم و یک سیر تاریخی جالبیست از هستی و هستیبخشی. انسان را با بسیاری از امور گذشته و حال، آگاه میکند و شورِ معرفت در وی برپا.
به قلم حجتالاسلام محمدرضا احمدی. با سلام. شریعتی و مفهوم ملت - دولت. امروز بیست و نهم خرداد مصادف است با سالروز درگذشت دکتر علی شریعتی. این روزها کتاب الزامات سیاست در عصر ملت - دولت نوشته آقای احمد زیدآبادی را مطالعه کردم. شکل گیری ملت - دولت الزاماتی دارد که در عرصه سیاست داخلی و خارجی باید بدان پایبند بود. شکل گیری ملت - دولت از پیمان وستفالی در سال ۱۶۴۸ میلادی هست که نظام حقوقی مبتنی بر تابعیت را جایگزین نظام حقوقی مبتنی بر شریعت کرد. در ملت - دولت، اتباع، نه به علت ایمان و نوع دیانت و عقیده شان، بلکه صرفاً به علت زاده شدن در قلمرو سرزمینی از حقوق برابر برخوردار می شوند و نخستین لازمه تحقق این حق برابر بی طرفی دولت نسبت به دین و مذهب و عقاید اتباع خود است. در چارچوب ملت - دولت، اتباع به جای آن که دین خود را عامل اساسی هویتبخشی خویش بدانند، تعلق ملی خودرو حامل هویت بخشی به شمار می آورند. در ملت - دولت، روابط بین افراد مبتنی بر هم وطنی است نه هم کیشی.
در ادامه آقای زیدآبادی موضوع ملت - دولت را هم به صورت سیر تاریخی، از صفویه شروع میکند و به قاجار و پهلوی اول و دوم و انقلاب اسلامی به پایان می برد، و هم جایگاه بعضی از احزاب و جریان های سیاسی اجتماعی و شخصیتهای تاثیرگذار در دوران معاصر را نسبت به ملت - دولت بیان میکند. آقای زیدآبادی معتقد است دکتر شریعتی در آغاز فعالیت های فکری خود در دانشگاه مشهد، پروژه فرهنگی در جهت تحریف زدایی از دین برای خود تعریف کرده بود که پس از عزیمت به تهران به صورت ناخواسته پروژه سیاسی جایگزین پروژه فرهنگی او شد. آنچه لحن شریعتی را در سخنرانی های حسینیه ارشاد آتشین کرد، چیزی جز اخبار مربوط به شکنجه و اعدام رهبران سازمان مجاهدین خلق و دیگر گروه های چریکی در زندان حکومت پهلوی نبود. ادای دین شریعتی در این میان بازآفرینی حماسه شهادت امام حسین علیه السلام با ادبیات فوقالعاده پرشور و اثرگذار بود. شریعتی پس از دستگیری و گاهی از ابعاد ضربه ۵۴ بار دیگر در صدد بازگشت به پروژه فرهنگی خود برآمد، اما سرنوشت خواب دیگری برای او دیده بود و در آستانه ۴۴ سالگی درگذشت.
پروژه سیاسی شریعتی به نوعی از اندیشه های چپ گرایانه جهانی عصر خود تاثیر پذیرفته بود و از همین رو التفاتی به مفاهیم بنیادی ملت - دولت نداشت، اما پروژه فرهنگی او که تحلیل و بررسی تاریخ ایران را نیز در بر می گرفت، به این نتیجه گیری منجر شد که اسلام به جای تحمیل یک فرهنگ خاص بر همه مسلمانان تنوع فرهنگی آنان را به رسمیت می شناسد. از اینرو شریعتی پذیرش اسلام همراه با حفظ فرهنگ ایرانی را که به معنای آشتی بین آن دو بود امتیاز ایرانیان می دانست و آن را می ستود. شاید از روی تسامح بتوان گفت شریعتی نوعی اسلامی ایرانی را در پروژه فرهنگی خود دنبال میکرد، اما این به معنای تفسیری از اسلام بر پایه ملیت ایرانی نبود، شریعتی در اینجا نیز به مفهوم بنیادی ملت - دولت نزدیک نشد، هرچند اگر پروژه فرهنگی ادامه می یافت احتمالاً در پاسخ به چالش های نظریه مربوط به رابطه اسلام و ایران به نتایج روشن تری در این زمینه می رسید. در واقع اسلام ایرانی شریعتی تا اندازهای مشابه سوسیالیسم ایرانی خلیل ملکی بود که راه نجات جامعه ایران از عقب ماندگی را سوسیالیسم می دانست، اما بر خلاف برخی سوسیالیستهای مدافع جهان وطنی آن را منطبق با مختصات فرهنگی ملی جامعه ایرانی طلب می کرد.
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. کمی از کتاب "تشبُّه به مسیح" [علیهالسلام] اثر توماس اکمپیس. ترجمهی خانم سایه میثمی، ویراستهی مصطفی ملکیان. انتشارات هرمس. کتابهایی هست که هر بار آن را بخوانی طراوت دیگری دارد و با خود معانی و پیام و پند نو حمل میکند. مثل همین کتاب که در دست دارم و عکسی هم ازان انداختم. نویسندهاش شخص مشهور قرن پانزده میلادیست و ویراستهی آقای مصطفی ملکیان.
عکس از دامنه
کتاب در پی آشناییدادن آدمی به حیات معنویست و میخواهد بیهودگیِ پوچِ حیاتی را _که مهجور و دور از سرچشمهی نور حقیقیست_ نشان دهد. عقلِ "سرد و خشک" را سرزنش میکند و بگوید کارهایی وجود دارد که از گُنجایی فهم آدمی بیرون است. مثلاً از نُطق فاضلانه چه حاصل، آنگاه که آدمی از فروتنی تهیست. بیهودهتر اینکه کسی به اموری دل ببندد که "چنین بادپا"ست. خرواری از کلمات روح را راضی نمیتواند کند، اما زندگانی نیک میتواند جانی تازه ببخشاید و وجدان پاک را نوید توکلی عظیم سازد. و چنین است که توماس آکمپیس هلندی اهل دوسلدُرف هلند -که ۱۴۷۱ میلادی درگذشت- برین نظر بوده است که فقط تحتِ تأثیر پارساییهای دیگران میتوان به دعوت اصلاحی کسی امیدوار بود؛ یعنی تا عالِم و دانشمندی پارسا نباشد، حرفش اثر ندارد. شِمّهای بود از یاداشتهای خطیام در برداشت آزاد ازین کتاب. ۲۷ خرداد ۱۴۰۱ . دامنه.
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. ساخت و ساز تا به کجا؟! واقعاً چرا جمهوری اسلامی اقتدار خود را در برابر قانونشکنان نشان نمیدهد؟! این جا جای ویلا و قصر ساختن است؟! کوتاهآمدن و آسانگرفتن همهجا به سود کشور تمام نمیشود. آزارگر طبیعت و آدمیت، چرا باید در دستدرازیها اینهمه جسوری کند؟ اگر کشورهایی به توسعهی سیاسی، رشد اقتصادی و ثبات امنیتی رسیدهاند بیش از هر شاخص و پیشزمینهای، اول قانون را در مملکت خود با اقتدار جا انداختند. تا مردم قانون را پایهی افکار خود نکنند، هیچ آموزهیای حتی پند و پیام اخلاق و مذهب هم، نمیتواند چُنین افرادی را به دامنِ زندگی سالم و بیآزار بازگرداند.
نام چند کتابخانهی مهم آمریکا را نام میبرَد که یکی از آنها جای بسی شگفتی داشت برایم. و شاید هم برای شما هم چنین شود. کتابخانهای واقع در زیردریایی هستهای وست ویرجینیای آمریکا، که در اعماق اقیانوس است.
نکته : به کتاب خو بگیریم و بر خواندنیهای خود، کتاب را در صدر جایی دهیم.
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. از ۸ سال سالهای سخت به این سالهای به نسبت راحت. که از بیرون و درون سعی میکنند ملتِ راحت را ناراحت نگه دارند. عوامل درونی و بیرونی هر دو به این روند دامن میزنند. برای خودِ بنده بسیار پیش آمده بود غذا به خط و خاکریز
صفحهی ۱۹۹
کتاب «وقتی مهتاب گم شد»
خاطرات «علی خوشلفظ» تدوین حمید حسام
نرسیده بود و نونِ خشک داخل کیسه را -که موش جلوِ چشم ما، با ما انباز بود- شب خیس میکردیم میخوردیم. یا اگر هم غذا میرسید، تقسیمکنندگان خدوم و زحمتکش، از فرطِ پرتاب تیرهای بعثیها، مجبور بودند در درون نایلون فریزر گره زده به سمت سنگر ما پرتاب کنند و ما هم با دست سعی میکردیم به دقت بگیریم و روی خاک نیفتد و نایلون نترکد. بگذرم. بروم روی همان صدرِ مطلب. سختترین تنگهی جنگ، تنگِ کورک بود در کرمانشاه، گیلان غرب. آنجا چه گذشت؟ شاید این صفحهی بالا گویا باشد؛ عکسِ متن که در بالا درج کردم.
به قلم دامنه. به نام خدا. سلام. آغاز آزمایشی خرید نان با کارت در قم با دستگاه جدید ( ۲۲ خرداد ۱۴۰۱ ) امید است از غارتِ آرد و حیف و میل نان، ممانعت و یا دستکم بهشدت کم شود. بنده دیروز اولین خریدم را با خرید ۸ قرص نان بربری در نزدیکترین نانوایی واقع در
عکاس: دامنه
شهرک شهید سید حسن مدرس و شهید مهدی زینالدین، انجام دادم. خوبی این دستگاه بیسیم، علاوه بر کنترل آرد و میزان پخت نان و بریدن دست واسطههای ناپاک، این است که مثل کارتخوانهای قبلی نیاز به درج رقم پول نان ندارد و به همین دلیل کسی بهاشتباه رقمهای اشتباهی وارد نمیکند و برای دستگاه هر واحد نانوایی قیمت نان، تعریفشده، هست و ثابت. زیاد پیش آمده که طرف رفت چهار تا نان گرفت ولی به جای چهارهزار تومان، زده چهلهزار تومان. بگذرم. حتی پس از عمومیت یافتن در سراسر کشور، اگر سایر کارها و گزینههای کنترلی و سهمیهای که روی این کارت صورت خواهند داد، پیاده شود، باز نیز جای اطمینان میگذارد که شاید دیگر کسی نان را پیش اُردک و گاو و اسب نگذارد و کیسههای آرد سهمیهی مردم هم، سر از جاهای دیگر و آن سوی مرزها در نمیآورَد. البته اگر کنترل شود و دستِ آلودهی سوداگر، ازین کالای راهبردی غذای دیرین مردم کوتاه گردد. چنین باد.
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. کلمهی "عزیز" از نظر مفسران قرآن در اصل به معناى "امتناع" است و واژهی "عزیز" -که از صفات و اَسماء الهیست- در واقع به معنای کسی است که «به خاطر نیرومندی، امرش غالب و جاری است و مقهور و مغلوب نمیشود.» یعنی دارندهی صفتِ "عزیز" شکستناپذیر است. مثلاً وقتی کُلنگی بر سنگ رسوخ نکند، سفتی آن را "عزیز" میگویند. چون نفوذناپذیر است و در برابر ضربات کُلنگ، شکاف برنمیدارد. حتی به تعبیر برخی از کارشناسان قرآن "به چیزهای کمیاب یا نایاب″ نیز «عزیز» میگویند. خدا، عزیز است چون مقهور و هلاک نمیشود و عزّت و قوّتِ وجودی خدا مانع از نابودیاش است؛ کُلُّ شیءٍ هَالِکٌ إِلَّا وَجهَهُ: همه چیز نابودشونده است، جز ذات او. (آیهی ۸۸ قصص) و علت شکستناپذری خداوند متعال، عزیزالوجود بودن آن است.
گرچه صفت عزت مخصوصِ خداست، اما قرآنشناسان معتقدند خدای عزیز، صفت «عزتش» را "در میان مخلوقات نیز قرار داده است." منبع زیرا همهی آفریدهها جِلوهی عزت نظام آفرینش حضرت آفریدگارند وگرنه هرگز آفریده نمیشدند. ازینرو خداجویی و تسبیحکردن، در ذات آفریدهها نهاده شده است که وقتی موجودی به اصل خود رجوعی پاک و بیغش، داشته باشد مُروّج معنوی میشود، که از همین عزت نفس ریشه میگیرد.
و چقدر زیباست که وحی فرو آمده که عزّت زانِ خدا و رسولش و مؤمنان است: «ولِلهِ العِزَةُ ولِرسُولِهِ ولِلمُؤمِنینَ» (آیهی ۸ سورهی منافقون) به گفتهی رسای یکی از کارشناسان دینی "مصداق اَتمِ مؤمنین، اهل بیت رسول الله صل الله علیه وآله هستند".
امروز که روز میلاد امام رئوف حضرت رضا عالم آل محمد ص است، خواستم گفته باشم آن امام مدفون در خراسان، عزیزکردهی خداست و عزتبخش ملت رشید و «صبّار و شَکورِ» ایران. از کدام زَبون و ذلیل و گماشتهی اَغیار و کینهتوزان ساخته است که به نفوذناپذیری و عزت ملت ایران در ارادت و مَودّت و عقیدتِ بر منش و مرام رضوی ع خدشهای وارد کند و بر عزتوارگی ملت وارستهی ایران رسوخ کند؟! ملتی که پارسا باشد و همزمان فروتن و تَهمتن با هیچ حربه و نیرنگی به تنگ نمیآید. علت، مُبرهَن و هویداست: خدای عزیز وقتی کسی را عزت ببخشد و او هم از عزت خودش بهخوبی پاسداری و پاسبانی کند، هرگز به ذلت میل نمیکند و خدمهی متخاصمان نمیشود.
تصاویر دیگر حرم امام رضا ع : اینجا
عجیب حکمت داشت که در تنگناهایی که بر حضرت سیدالشهداء ع فرود آورده بودند، آن امام احیاگر اسلام راستین، ترسیم مسیر کرد که عزت را به ذلت نباید تاخت زد. عین آن این است به نقل آزاد از آیتالله العظمی ناصر مکارم:
به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. جالب: جالب این است که در خبرهای روز جهان خواندم که یک جوان فلسطینی اسلحهی یک سرباز رژیم دینی_نژادی اسرائیلی را هنگام تفتیش در اردوگاه «الفوارِ» جنوب «الخلیل» در کرانهی باختری ربود. واقعاً چقدر شکننده است آدم در زادگاه خود هم مورد تفتیش عقیدتی و بدنی بشود؛ مثل این میمانَد که مثلا" به فرض دارابکلا، ساکنان مُرسم و اوسا را هر روز در مرز جغرافیایی خود در باریکهی ورودی گردنهی امامزاده علیاکبر، تفتیش کند که در چه در جیب و کیف دارند؟! و به کجا و با کیها میروند؟! رژیم جعلی اسرائیل با مردم فلسطین، هر روز رفتاری چنین موهِن میکند.
