به قلم دامنه
به نام خدا
شرح کوتاه برین سخن دنی دیدرو:
«دروغی را که در مدح ما باشد حریصانه میبلعیم،
اما حقیقتی را که در کاممان تلخ بیاید، ذره ذره میچشیم.»
بررسی کوتاه:
شاید ریشهی این آسیبشناسی «دیدرو»یی، یکی به این بازگشت کند که انسان ذاتاً متضاد آفریده شده. مثلاً به تعبیر آیهی ۱۹ معارج قرآن مجید، آدمی هم «هَلوع» است، و هم در آیات دیگر اشرف مخلوقات. به شقِهی هَلوعبودنش، حریص در مدحشنیدن است، اما در اثر تمرین وارستگی، به ذات اشرفبودن و شرافت نفس خود تکیه میکند و مدح و نقد خود را بالانسشده میطلبد؛ هم نقد را برای اصلاح خود میخواهد، و هم تشویق را برای امتداد حرکت صحیح خود. لازم به اشاره است دنی دیدرو -که از اصحاب دائرهالمعارف عصر روشنگری قرن ۱۷ بود- به عظمتبخشی «روح آدمی» اعتقاد داشت.
| لینک کوتاه →
qaqom.blog.ir/post/1930