امیدِ «زکریایی»

 

به قلم حجت الاسلام محمدجواد غلامی دارابی: "امید واری در کهنسالی". به نام خدا درود بر شما، بی تردید یکی از مصادیق امیدواری به فضل و رحمت الهی که در آیات آغازین سوره مریم بیان شده حضرت زکریا (ع) است.

 

 

ایشان که در کهنسالی زیست می کرد و در حالی که همسری نازا داشت از خداوند درخواست کرد فرزندی به او عطا کند "رب لاتذرنی فردا" تا وارث او و وارث آل یعقوب گردد.

 


اساسا" امیدواری زمان، مکان، جایگاه خاص نمی شناسد بلکه باید به مهربانی خداوند ایمان و امید داشت. حضرت زکریا با توکل و تلاش و حُسن ظن و امید واری به رحمت بی کران الهی به این مهم دست یافت و خداوند در آیه هفتم سوره مریم می فرماید: ای زکریا همانا ما تو را به فرزندی که نامش یحیی است بشارت میدهیم.
محمد جواد غلامی دارابی.

 

 

 

نظر دامنه

 

به نام خدا. سلام جناب حجت الاسلام غلامی. ممنونم. بیفزایم که آری همین گونه است که نوشتی. ابوسعید ابوالخیر چه عالی سروده است:

 

از درگه همچون تو کریمی هرگز

نومید کسی نرفت و من هم نروم

 

و نیز سعدی

 

خداوندی چنین بخشنده داریم
که با چندین گنه امیدواریم


که بگشاید دری کایزد ببندد
بیا تا هم بدین درگه بزاریم


خدایا گر بخوانی ور برانی
جز انعامت دری دیگر نداریم

 

بقیه ادامه


 

سرافرازیم اگر بر بنده بخشی
وگرنه از گنه سر برنیاریم


ز مشتی خاک ما را آفریدی
چگونه شکر این نعمت گزاریم


تو بخشیدی روان و عقل و ایمان
وگرنه ما همان مشتی غباریم


تو با ما روز و شب در خلوت و ما
شب و روزی به غفلت می‌گذاریم


نگویم خدمت آوردیم و طاعت
که از تقصیر خدمت شرمساریم


مباد آن روز کز درگاه لطفت
به دست ناامیدی سر بخاریم


خداوندا به لطفت باصلاح آر
که مسکین و پریشان روزگاریم


ز درویشان کوی انگار ما را
گر از خاصان حضرت برکناریم


ندانم دیدنش را خود صفت چیست
جز این را کز سماعش بیقراریم


شرابی در ازل درداد ما را
هنوز از تاب آن می در خماریم


چو عقل اندر نمی‌گنجید سعدی
بیا تا سر به شیدایی برآریم

 

(غزلیات سعدی)