پیشینۀ موسیقی

 

پست 6749. به قلم حجت الاسلام محمدجواد غلامی دارابی: به نام خدا. این ادعا که موسیقی قرن ها پیش از ظهور اسلام میان ملل مختلف به ویژه ملل متمدن همچون ایران باستان و بیرانس کاملا شناخته شده بود، دور از واقع نیست از شواهد و مستندات  تاریخی  برمی آید که به رغم رواج موسیقی و آشنایی ملل مختلف با آن، این هنر در میان عرب جاهلی رونق کمتری داشت و گویا جذبه عرب بیشتر متوجه شعر بوده است.

 


ابن خلدون معتقد است در ابتدا  رواج آهنگ شعر در میان عرب، زمینه را برای رویکرد آنان به موسیقی فراهم آورد؛ در پی آن، صحرای خشک و سوزان حجاز و نیاز اجتناب ناپذیر  به شتر به عنوان مرکب راهور، عرب را واداشت نوعی آوای آهنگین به نام " حدا " (آوازی که شتربانان به آن تغنی می کردند برای راندن شتران و دخترکان و کنیزان به ترجیع صدا و ترنم آن در خانه ها می پرداختند اگر در شعر بود به آن غنا و اگر در قرائت بود به آن تغبیر می گفتند) را بنیان نهاده، تا بر سرعت و نشاط این مرکب بیافزاید.

 

تار


اساسا" اوج روی آوری اعراب به موسیقی زمانی شروع شد که آنان در پی فتوحات با ملل مختلف؛ همچون ایران و روم آشنا شدند. از سویی دیگر عشق و علاقه وافر حکام بنی عباس به مجالس لهو و لعب کار را جایی رساند که آوازه خوانان مرد و زن مشهوری ظهور نموده افرادی چون ابراهیم موصلی و فرزندش اسحاق و نوه اش حماد و ابزار آلات موسیقی به تدریج به صورت کامل تری مورد استفاده قرار گرفت.


ابزاری که به ادعای ابوالفرج اصفهانی پیش از اسلام تنها به "دف چهار گوش"  و " نی لبک" و "نی بلند" منحصر می شد در زمان عباسیان پا به پای ابزار شناخته شده در میان ملل متمدن به کار گرفته شد. بی شک با توجه به شان نزول برخی آیات الهی (جمعه آیه ۱۱ و نور آیه ۳۳) موسیقی و ابزار آن در صدر اسلام امری ناشناخته نبود. محمد جواد غلامی دارابی.