تأسیس دامنه دوّم

 

به قلم دامنه. به نام خدا. چرا «قلم قم QQom دامنۀ دوم»؟ چرا «جان، جهان، ایران، انسان، ادیان، قرآن، ایمان، عرفان»؟ چرا «بیان و پیام»؟

 

 
1- این که چرا نام وبلاگ را گذاشتم «قلم قم QQom»؟ باید بگویم چونکه قم، مِلک طِلق هیچ کسی نیست. هیچ کسی هم قادر نیست قم را تماماً از آنِ خود کند. زیرا قم را علم و دانش و ارزش احاطه کرده است؛ نیز آزادی و اندیشه و اجتهاد؛ نه قدرت و استیلا و انقیاد. قم مالِ همۀ ایرانیان است. متعلّق به تمامی شیعیان و مُحبّان اهل بیت علیهم السّلام است. قم مرکز اجتهاد است؛ شهر علم و عالمان. شهر همۀ ایرانی ها. قم را نمی شود شاغول کرد. قم، سُلطه پذیر نیست. قم، با تفکر برپاست و با تفکّر می ماند. مردم ایران، چشمشان به قم است. چونکه احکام شرع شان از قم و از مرجعیت برمی خیزد. پس «قلم قم QQom دامنه دوم» جغرافیای محدودی ندارد، جغرافیای آن، همۀ ایران است و مخاطبان آن، همۀ ایرانیان.

 

 


دارابکلا از زاویۀ بَبِرخاسه.17فروردین1396.عکاس:جناب یک دوست

 

2- چرا «جان، جهان، ایران، انسان، ادیان، قرآن، ایمان، عرفان»؟ را شعار وبلاگ کردم؟ چونکه اول باید جان را مراقب بود و آن را تیمار کرد. معتقدم تا به جان و نفسِ خویش نپردازیم، به معرفت درست، دست نمی یابیم. همۀ ما در درجۀ نخست، جُنبنده و دمیده شدۀ روح خدای متعالیم. بعد جهان را باید شناخت و جهان بینی داشت. چه دیدنِ جهان باشد و چه بینشِ آن. آنگاه ایران را باید دوست می داشت و آن را پاسداری نمود، چراکه، هر انسانی باید در بخشی از زمین خدا مستقر شود و حیات خود را رونق معنوی و طول و عرض عالی ببخشد و چه جایی بهتر از ایران: «چون ایران نباشد تن من مَباد».

 

 

سپس انسان را باید شناخت و انسان شناسی داشت. و از پُلِ انسان شناسی باید به ادیان و دین شناسی رفت. زیرا انسان بدون دین و دین ورزی موجودی عبَث است. و عبث، بیهودگی، پوچی و پوچ اندیشی با فلسفۀ زیستن و آدمیت انسان و حکمت خداوند متعال نمی خواند. با این شیوۀ زندگی، قرآن به عنوان هدایتگر بشر جِلوه می کند و بر جان انسان های حقّگرا می درخشد و آن گاه با قرآن، ایمان حاصل می شود که نهایتِ آن عرفان و خداشناسی و خداگرایی ست، که به ثنا و ستایش خداوندی می انجامد؛ چراکه، ما در هر کاری که بسر بریم _از جمله وبلاگ و فضای مَجازی_ باید و باید در دنیای واقعی و در فضای حقیقی، در اوج پرستش «الله» باشیم و وصال «رحمان». همین و والسّلام.

 

و

 

3- و اما چرا در شرح وبلاگ گفته ام «بیان و پیام»؟ زیرا همچنان بر آنم بیان و پیام دو مسألۀ حیاتی و اصلی بشر است. بیان و پیام، آموزۀ اصلی انبیای الهی (ع) و ائمۀ اطهار (ع) و تمامی حکیمان و مُتألِّهان عالَم است. هم باید بیان و آزادیِ بیان داشت و هم باید بیان حاوی پیام باشد. پیام، محصول وحی است. همۀ پیامبران خاصّه حضرت خاتم (صلوات الله)، پیام آورندگان انسان و جهان و جان بودند.

 

 

پس در قلم قم دامنه دوم، بیان و پیام است. هم بیان و پیام مدیر وبلاگ و هم بیان و پیام خوانندگان شریف آن و هم نویسندگان بزرگوار آن که بارها و بارها در دامنه دارابکلا با قلم آنان مأنوس بودیم و بهره می بردیم؛ خصوصاً روحانیونی گرامی حُجج اسلام: شیخ علی اکبر دارابکلایی. شیخ مالک رجبی دارابی. شیخ محمدجواد غلامی دارابی و نویسندگان بزرگوار دیگر؛ که نام بردن از همۀ آنان موجب اطاله می شود. ذوق هنرمندانۀ «جناب یک دوست» که با ارسال تصاویر دیدنی از جای جای دارابکلا، با زاویه های هنرمندانه، موجب تنوع برای خوانندگان شریف و بینندگان ارجمند می گردد.

 

 

 

آری؛ این گام بلند و مسؤولانه حاصل نمی شود مگر به تحرّک و مسئولیت پذیری و گذر از هر گونه کاهلی و دورکردنِ خود از هر نوع بیهودگی و کاهیدگی و وازدگی. پایان.

 


آرم دامنه

 

آرشیو قلم قم دامنه دوم